Ontzorgen van gedachtes

Ik stond vandaag op met de gedachte dat ik iets persoonlijks met jullie wil delen over een thema wat sinds het afgelopen jaar steeds bij mij voorbij blijft komen. En dat het misschien een gedachte bij jou oproept wat jij je wellicht soms ook afvraagt.

Als kind opgroeien in een gezin, hoe vanzelfsprekend is dat? Dat is een vraag waar ik het laatste jaar vaak bij heb stilgestaan. Als ik even kort naar mezelf kijk, is dat niet zo vanzelfsprekend. En vooral ook niet doorsnee. Want ik ben als klein meisje geadopteerd vanuit Indonesië en in een Nederlands gezin terecht gekomen. Wat ik me daar van terug kan halen is dat ik de reis naar Nederland over me heen heb laten komen. De hele reis heb ik niets gezegd en stilletjes op schoot gezeten. En de reis is 14 uur lang vliegen. In het nieuwe gezin zal ik vast blij en warm onthaald zijn maar dat kan ik me verder niet herinneren. Ook over mijn verdere kinderjaren kan ik me niet veel herinneren. Alleen enkele speelmomenten en dat ik me als kind van binnen vaak anders voelde. En je groeit vanzelf mee binnen het gezin. Nu ik ouder ben, ben ik me daar pas bewust van geworden en waar dingen vandaan komen.

Mijn adoptie ouders hebben naar hun weten geprobeerd mij het beste te geven en willen voorbereiden op de toekomst. Ze hebben dat gedaan vanuit hun intentie hoe zij dachten dat het goed was. En ik heb dat kunnen meenemen naar de zelfstandige vrouw die ik nu ben. Waar ik nu wel voor kort als volwassene tegenaan liep, was dat gevoel wat ik dus blijkbaar als kind al had. Dat gevoel dat ik anders was, het stukje echt thuisgevoel moeten missen. Dat heb ik nooit kunnen uiten en daar ook nooit met iemand echt over kunnen praten. En als ik daar nu op terugkijk, hoe fijn zou het zijn geweest dat daar in mijn jeugd met mijn adoptie ouders wel de ruimte voor was geweest? Het kind van vroeger in mij zegt: “als kind besef ik niet bewust wat er in me omgaat maar zou dat heel fijn vinden dat je naar mij ‘luistert’ waar ik tegenaan loop als kind.

En dat brengt mij op het punt dat ik me afvraag hoe we als ouders stil staan bij de ontwikkeling, gedachtes en gevoelens van ons kind. Want het lijkt zo vanzelfsprekend dat kinderen opgroeien maar hoeft lang niet altijd makkelijk te zijn, zowel voor kind als ook ouder. Veelal hebben de meeste gezinnen eigen kinderen. Maar er zijn ook voldoende gezinnen met verschillende situaties zoals gezinnen met alleenstaande ouders, gezinnen die gescheiden zijn, samengestelde gezinnen, met een nakomeling of gezinnen met kinderen met een beperking. En iedere situatie met zijn mooie zegeningen maar ook hun eigen strubbelingen. Dat hoeven niet, zoals in mijn situatie altijd grootse problemen te zijn, maar wel dagelijkse onderwerpen waar we tegenaan kunnen lopen die bij het opvoeden horen.

Als ouder hebben we de taak om ons kind zo goed mogelijk te begeleiden in hun leven en te laten ontwikkelen. Vanuit ouders hoor ik vaak dat ze zich af en toe afvragen: “doe ik het wel goed genoeg voor mijn kind”, “waarom loop ik toch steeds tegen dezelfde strubbelingen aan” of “geef ik mijn kind wel voldoende bagage mee voor de toekomst?” Natuurlijk bespreken we onze twijfels als ouder met onze omgeving. Maar soms blijven je gedachtes daarin terugkomen en je wilt jouw kind uit liefde graag begrijpen.

Zou je daar eens met iemand anders over willen praten? Ik maak graag tijd voor jou en jouw verhaal. Wellicht kan het spreken met mij als deskundige, je verlichting brengen in je gedachtes en de ‘zorg’ die je kunt hebben voor jouw kind en je gezin. Je kunt daarvoor een afspraak met mij inplannen en je kunt aangeven waar ik je in kan ontzorgen. Ik neem dan op het door jouw gekozen moment telefonisch contact met je op.